Zwłaszcza zimą grzane wino popularnie zwane "grzańcem" święci swe tryumfy na stokach narciarskich i festynach, gdzie podaje się je w plastikowych kubkach. Jeśli chcemy w domu zasmakować tego trunku dziś już możemy kupić nie tylko gotowe mieszanki ziół, ale i butelkowane grzane wino, które wystarczy podgrzać. Dawno temu grzane wino należało do trunków najbardziej wykwintnych i najdroższych.
Zwyczaj przygotowywania trunków na ciepło istniał już w starożytności, kiedy to "authepsa" była specjalnym naczyniem do przygotowywania grzanego wina. Wymyślili je starożytni Rzymianie a przypominało ono samowar. Wtedy to najpopularniejszym winem było to doprawione tylko miodem i zwane vinum muslum. Wino z dodatkiem olejku różanego nosiło nazwę vinum rosatum. Rzymianie z wyższych sfer delektowali się winem z dodatkiem miodu i korzeni (vinum conditum - wino korzenne). Wykorzystywano takie korzenie jak: kłącze tataraku, trawa cytrynowa, spiralny imbir, kłącza kozłka lekarskiego, kardamon, cynamon, goździki, szafran, liście laurowe oraz imbir.
Od XII wieku w Katalonii oraz południowej Francji pojawił się napój znany pod nazwą pimen albo piment. Było to wino z dodatkiem cynamonu, imbiru, goździków, kwiatu muszkatołowca, słodzony miodem albo rzadziej cukrem. Od XIV wieku pimen zaczęto nazywać hypokrasem, na cześć Hipokratesa "ojca medycyny". Pimen spożywano bowiem jako lekarstwo, wierzono nawet, że wzmacnia potencję u mężczyzn. Ale przede wszystkim był to trunek luksusowy. Dopiero w XVIII wieku grzane wino stało się napojem popularnym. Najczęściej sporządzano go z czerwonego wina.